پُرِ زخمــــم و غــــم قهــــرِ تو مــاننـــد نمــک      به گمــــانم که بمیــــرم، تـو بگــویی بـه درک

به هــــوای تو دلــــم یکســــره، آرام و یــواش     می کشــد از ســــر دیــوار حیــــاط تـو سـرک