چند تن از خدایان آمدند       نه صورتشان را می بینم

و نه اسمشان را می دانم        و معبدی را نشان دادند

آزرده از هیچ

آزرده از همه چیز

زخمهایی بر صورت داشت

که گویی لبخند می زد

ولی در گریبان خود می گریست

و بر لبخند خود می گریست

-----------------------------------------

در چه ساعت و چه روزی

شعر گفته ام

و کتابهایم را در کدام سال

چاپ کرده ام

هیچکدام را به خاطر

ندارم

-------------------------------------------

چند تن از خدایان آمدند

نه صورتشان را می بینم

و نه اسمشان را می دانم

و معبدی را نشان دادند

فراسوی ابرها

و در آن سوی خورشید

من ِمن را به رحمت فراموشی

امیدوار کردند

-----------------------------------------

شبحي از سكوت  را

خواهند ديد

آنگاه كه سر خود را

بالا خواهند گرفت

براي ديدن من

آنها كه دفترهاي شعرم را

بعد از من ورق

خواهند زد

-----------------------------------------