سخن چون بگوش سيامك رسيد             

ز كردار بدخواه ديو پليد    

دل شاه بچه بر آمد بجوش

سپاه انجمن كرد و بگشاد گوش‏

بپوشيد تن را بچرم پلنگ

سخن چون بگوش سيامك رسيد

ز كردار بدخواه ديو پليد

دل شاه بچه بر آمد بجوش

سپاه انجمن كرد و بگشاد گوش‏

بپوشيد تن را بچرم پلنگ

كه جوشن نبود و نه آيين جنگ‏

پذيره شدش ديو را جنگ جوى

سپه را چو روى اندر آمد بروى‏

سيامك بيامد برهنه تنا

بر آويخت با پور آهرمنا

بزد چنگ وارونه ديو سياه

دو تا اندر آورد بالاى شاه‏

فكند آن تن شاهزاده بخاك

بچنگال كردش كمرگاه چاك‏

سيامك بدست خروزان ديو

تبه گشت و ماند انجمن بى‏خديو

چو آگه شد از مرگ فرزند شاه

ز تيمار گيتى برو شد سياه‏

فرود آمد از تخت ويله كنان

زنان بر سر و موى و رخ را كنان‏

دو رخساره پر خون و دل سوگوار

دو ديده پر از نم چو ابر بهار

خروشى بر آمد ز لشكر بزار

كشيدند صف بر در شهريار

همه جامها كرده پيروزه رنگ

دو چشم ابر خونين و رخ با درنگ‏

دد و مرغ و نخچير گشته گروه

برفتند ويله كنان سوى كوه‏

برفتند با سوگوارى و درد

ز درگاه كى شاه برخاست گرد

نشستند سالى چنين سوگوار

پيام آمد از داور كردگار

درود آوريدش خجسته سروش

كزين بيش مخروش و بازآر هوش‏

سپه ساز و بركش بفرمان من

برآور يكى گرد از آن انجمن‏

از آن بدكنش ديو روى زمين

بپرداز و پردخته كن دل ز كين‏

كى نامور سر سوى آسمان

بر آورد و بدخواست بر بدگمان‏

بر آن برترين نام يزدانش را

بخواند و بپالود مژگانش را

و زان پس بكين سيامك شتافت

شب و روز آرام و خفتن نيافت‏