عضو شوید



:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری :
رمز عبور :
موبایل :
ایمیل :
نام اصلی :
سلام به وبسایت اشعار شاعران خوش امدید

آمار مطالب

:: کل مطالب : 454
:: کل نظرات : 185

آمار کاربران

:: افراد آنلاین : 0
:: تعداد اعضا : 4

کاربران آنلاین


آمار بازدید

:: بازدید امروز : 0
:: باردید دیروز : 25
:: بازدید هفته : 207
:: بازدید ماه : 999
:: بازدید سال : 2587
:: بازدید کلی : 2587

RSS

Powered By
loxblog.Com

Poetry.poets

هوشنگ ابتهاج
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 21:02 | بازدید : 73542 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )
چه غریب ماندی ای دل...

---------------------------------------------

چه غریب ماندی ای دل، نه غمی، نه غمگساری

                                      نه به انتظار ياری، نه ز يار انتظاری 

دل من! چه حيف بودی كه چنين ز كار ماندی

                                      چه هنر به كار بندم كه نماند وقت كاری

سحرم كشيده خنجر كه: چرا شبت نكشته ست

                                      تو بكش كه تا نيفتد دگرم به شب گذاری

به سرشك همچو باران ز برت چه بر خورم من؟

                                      كه چو سنگ تيره ماندی همه عمر بر مزاری

نه چنان شكست پشتم كه دوباره سر بر آرم

                                      منم آن درخت پيری كه نداشت برگ و باری

سر بی پناه پيری به كنار گير و بگذر

                                      كه به غير مرگ ديگر نگشايدت كناری

به غروب اين بيابان بنشين غريب و تنها

                                      بنگر وفای ياران كه رها كنند ياری

---------------------------------------------------------------------------

 

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی

 

-------------------------------------------------
چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی

                               به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی

ز تو دارم این غم خوش ، به جهان از این چه خوشتر

                               تو چه دادی ام که گویم که از آن به ام ندادی ؟

چه خیال میتوان بست و کدام خواب نوشین

                               به از این در تماشا که به روی من گشادی

تویی آنکه خیزد از وی همه خرمی و سبزی

                               نظر کدام سروی ؟ نفس کدام بادی ؟

همه بوی آرزویی مگر از گل بهشتی

                               همه رنگی و نگاری ، مگر از بهار زادی ؟

ز کدام ره رسیدی ز کدام در گذشتی

                               که ندیده دیده ناگه به درون دل فتادی ؟

به سر بلندت ای سرو که در شب ِ زمین کَن

                               نفس ِ سپیده داند که چه راست ایستادی

به کرانه های معنی نرسد سخن چه گویم

                               که نهفته با دلِ سایه چه در میان نهادی ؟

---------------------------------------------------------------------

 

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

 

---------------------------------------------

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

                                  در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد  

                                  تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت

دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت

                                  قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت

مرغ دریا خبر از یک شب توفانی داشت 

                                  گشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفت

چه هوایی به سرش بود که با دست تهی

                                  پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت

بس که اوضاع جهان در هم و ناموزون دید 

                                  قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت

دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول

                                  چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت

همنوای دل من بود به تنگام قفس

                                  ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت

------------------------------------------------------------------------

 

 



|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
مطالب مرتبط با این پست
می توانید دیدگاه خود را بنویسید


ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
$captcha_html
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید