عضو شوید



:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری :
رمز عبور :
موبایل :
ایمیل :
نام اصلی :
سلام به وبسایت اشعار شاعران خوش امدید

آمار مطالب

:: کل مطالب : 454
:: کل نظرات : 185

آمار کاربران

:: افراد آنلاین : 0
:: تعداد اعضا : 4

کاربران آنلاین


آمار بازدید

:: بازدید امروز : 1
:: باردید دیروز : 3
:: بازدید هفته : 19
:: بازدید ماه : 151
:: بازدید سال : 1171
:: بازدید کلی : 1171

RSS

Powered By
loxblog.Com

Poetry.poets

سعید زنده بودی
جمعه 04 اردیبهشت 1394 ساعت 15:32 | بازدید : 21199 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )

چه گويم از سيره زيبايش               شده ام عاشق جمالش

   حيا  و   معرفت  و  کمالش              مرا     کرده     خرابش


    بوسه زنم جايش
-----------------------------------------------------------------

    آغاز بايد با نام خدايش

    چه گويم از سيره زيبايش               شده ام عاشق جمالش

   حيا  و   معرفت  و  کمالش              مرا     کرده     خرابش

   مــجــــنـــون صـفـايـش                 دل بـرده مـرامـش

  مرا ديوانه ساخته چشايش               مـهربـانـا اونخـدايش

  چه زيبا خلق کرده، آفريدگارش      از روي  عشق بسرايم برايش

  شده ام از بنده هايش                   خواهم روم پيش پايش

 در      کُنـج    سرايـش                که گذارم سرم را زير پايش

  امر کند شوم خاک پايش               گر بخندد روي من خودرا کنم فدايش

  راه رود جايي،بوسه زنم جايش          روم قربان آن  صورت ماهش

  دلِ مرا کج کرده به راهش              عاشقي چه خوش  است،اين هم جزايش

  کس بگويد که چه داري  برايش         دهم جانم فقط دنيا نگاهش

   قسم به ولايش                         گر ببينم روزي  جاري شود اشک هايش

  از چشم هايش                          ندارم  طاقت گريه هايش

  کور سازم چشم هايم به عزايش        با خود گويم اي سعيدا                                                         کاش انتخاب شوم از ميان  عاشقايش     به پايان رسانيد با نام خدايش

--------------------------------------------------------------------------

به نم خدايي که خلق کرد جهان

----------------------------------------

به نام آن خدايي که خلق کرد جهان                         به نام همان خدايي که آفريدگل و گياهان

 به نام خدايي که گذارده زمين را زير آسمان             به نام آن خدايي که روح بخشيد به جهان

   خدايي که دوست دارتمان                                   که هر گناه کرده ايم ، بخشيدتمان

   به نام خدايي که افريده نم نم باران                        که شاد سازد حال و احوالمان

   خداوندِ بزگ مرتبه و مهربان                                   که برتري   بخشيده است انسان

    گويد که برتري دارد از سايران                             از خورشيدش تا که رسدبه فرشتگان

    با آن بودن ندارد هيچ زيان                              گر عمل کنيم به داشته هايش شويم جز بهشتيان

    بسيار به ما نزديک ، مثل خون در رگان                   مي داند تمام کارها و عملمان

    دوستي است از بهترينِ دوستان                        خيلي با ما گرم است، سرد نيست مثل زمستان

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
مطالب مرتبط با این پست
می توانید دیدگاه خود را بنویسید


💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران