عضو شوید



:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری :
رمز عبور :
موبایل :
ایمیل :
نام اصلی :
سلام به وبسایت اشعار شاعران خوش امدید

آمار مطالب

:: کل مطالب : 454
:: کل نظرات : 185

آمار کاربران

:: افراد آنلاین : 0
:: تعداد اعضا : 4

کاربران آنلاین


آمار بازدید

:: بازدید امروز : 1
:: باردید دیروز : 3
:: بازدید هفته : 19
:: بازدید ماه : 151
:: بازدید سال : 1171
:: بازدید کلی : 1171

RSS

Powered By
loxblog.Com

Poetry.poets

علیرضا بدیع
پنج‌شنبه 26 آذر 1394 ساعت 19:30 | بازدید : 47755 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )

قرآن به سر گرفتم و گفتم: سلام عشق!      یعنی به جـز حریـــم تو بر من حرام عشق

با خون وضو بگیر و دو رکعت غــزل بخوان     آن دم که اذن می دهد از روی بام عشق


قرآن به سر گرفتم و گفتم: سلام عشق!

یعنی به جـز حریـــم تو بر من حرام عشق

با خون وضو بگیر و دو رکعت غــزل بخوان

آن دم که اذن می دهد از روی بام عشق

ترسم کـــه در سماع کشانــم قنـــوت را

وقتی که قبله گاه تو باشی، امام عشق

از رکعت نخست  در افتاده ام بـــه شک

در سجده کفر گفته ام و در قیام عشق

سـی پاره ی حضور مرا چله بست شو

قرآن به سر بگیر و بگو: والسلام عشق...

---------------------------------------------------

 

در سرزمیــن من زنـــی از جنـــس آه نیست

 

این یک حقیقت است که در برکه ماه نیست

 

این یک حقیقت است که در هفت شهر عشق

 

دیگر دلــــی بــرای سفـــــر رو بــــه راه نیست

 

راندند مـــــردم از دل پرکینه ، عشـــــق را

 

گفتند : جای مست در این خانقاه نیست

 

دنیا بدون عشق چـــه دنیای مضحکـــی ست

 

شطرنج مسخره ست زمانی که شاه نیست

 

زن یک پرنده است کــــه در عصـــر احتمال

 

گاهی میان پنجره ها هست و گاه نیست

 

افسرده می شوی اگر ای دوست حس کنی

 

جـــز میله های سرد قفس تکیه گــاه نیست

 

در عشق آن که یکسره دل باخت ، برده است

 

در این قمــــار صحبتــــی از اشتبـــــاه نیست

 

فردا کـــــه گسترند ، ترازوی داد را

 

آنجا که کوه بیشتر از پرکاه نیست،

 

سودابـــه رو سپید و سیـــاووش رو سفید

 

در رستخیز عشق کسی رو سیاه نیست

--------------------------------------------------

 

باز هـــم تسبیـــح بســـم اللـــه را گــــم کرده ام

شمس من کی می رسد؟ من راه را گم کرده ام

طره از پیشانی ات بردار ای خورشیدکم!

در شب یلدا مسیر مــاه را گــــم کرده ام

در میان مردمان دنبـــال آدم گشته ام

در میان کوه سوزن کاه را گم کرده ام

زندگی بی عشق شطرنجی ست در خورد شکست

در صف مشتـــی پیــــاده شــــاه را گــــم کــــرده ام

خواستــم با عقل راه خویش را پیدا کنم

حال می بینم که حتا چاه را گم کرده ام

زندگی آنقدر هـم درهم نبود و من فقط

سرنخ این رشته ی کوتاه را گم کرده ام…

---------------------------------------------------------

 

 


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
مطالب مرتبط با این پست
می توانید دیدگاه خود را بنویسید


💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران