صدبار ز من شنیده بودی کم و بیش     کایزد همه را هرچه کنند آرد پیش
در کردهٔ خویش مانده ای ای درویش     چه چون کندی فزون ز اندازهٔ خویش

گفتم رخ تو بهار خندان منست
گفت آن تو نیز باغ و بستان منست
گفتم لب شکرین تو آن منست
گفت از تو دریغ نیست گر جان منست

---------------------------------------------

صدبار ز من شنیده بودی کم و بیش
کایزد همه را هرچه کنند آرد پیش
در کردهٔ خویش مانده ای ای درویش
چه چون کندی فزون ز اندازهٔ خویش

---------------------------------------------

گویند که معشوق تو زشتست و سیاه
گر زشت و سیاهست مرا نیست گناه
من عاشقم و دلم بر او گشته تباه
عاشق نبود ز عیب معشوق آگاه

-------------------------------------------

از بهر خدای اگر تویی سرو سرای
یکباره ز من باز مگیر ای بت پای
دیدار عزیز کردی ای بارخدای
سیمرغ نه‌ای روی رهی را بنمای

-------------------------------------------