عضو شوید



:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری :
رمز عبور :
موبایل :
ایمیل :
نام اصلی :
سلام به وبسایت اشعار شاعران خوش امدید

آمار مطالب

:: کل مطالب : 454
:: کل نظرات : 185

آمار کاربران

:: افراد آنلاین : 0
:: تعداد اعضا : 4

کاربران آنلاین


آمار بازدید

:: بازدید امروز : 0
:: باردید دیروز : 1
:: بازدید هفته : 15
:: بازدید ماه : 125
:: بازدید سال : 1171
:: بازدید کلی : 1171

RSS

Powered By
loxblog.Com

Poetry.poets

محمد علی بهمنی
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 21:04 | بازدید : 29934 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )
گفتم بدوم تا تو همه فاصله ها را
                              تا زودتر از واقعه گویم گله ها را

چون آینه پیش تو نشستم که ببینی

                              در من اثرِ سخت ترین زلزله ها را

پر نقش تر از فرشِ دلم بافته ای نیست

                              از بس که گره زد به گره حوصله ها را

ما تلخیِ "نه" گفتنمان را که شنیدیم

                              وقت است بنوشیم از این پس "بله" ها را

بگذار ببینیم بر این جغد نشسته

                              یکبار دگر پر زدن چلچله ها را

یک بار هم ای عشقِ من، از عقل میندیش

                              بگذار که دل حل بکند مسئله ها را

------------------------------------------------------------------

 

می‌نوشمت که تشنگی‌ام بیشتر شود

 

 
---------------------------------------
می‌نوشمت که تشنگی‌ام بیشتر شود

                                آب از تماس با عطشم شعله‌ور شود

آنگاه بی‌مضایقه‌تر نعره می‌کشم

                                تا آسمان ِ کر شده هم با خبر شود

آن‌قدرها سکوت تو را گوش می‌دهم

                                تا گوشم از شنیدن ِ بسیار کر شود

تو در منی و شعرم اگر «حافظانه» نیست

                                «عشقت نه سرسری ست که از سر به در شود»

آرامشم همیشه مرا رنج داده‌است

                                شور خطر کجاست که رنجم به سر شود؟

مرهم به زخم ِ بسته که راهی نمی‌برد

                                کاشا که عشق مختصری نیشتر شود

 

----------------------------------------------------------------------------------

 


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
هوشنگ ابتهاج
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 21:02 | بازدید : 73530 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )
چه غریب ماندی ای دل...

---------------------------------------------

چه غریب ماندی ای دل، نه غمی، نه غمگساری

                                      نه به انتظار ياری، نه ز يار انتظاری 

دل من! چه حيف بودی كه چنين ز كار ماندی

                                      چه هنر به كار بندم كه نماند وقت كاری

سحرم كشيده خنجر كه: چرا شبت نكشته ست

                                      تو بكش كه تا نيفتد دگرم به شب گذاری

به سرشك همچو باران ز برت چه بر خورم من؟

                                      كه چو سنگ تيره ماندی همه عمر بر مزاری

نه چنان شكست پشتم كه دوباره سر بر آرم

                                      منم آن درخت پيری كه نداشت برگ و باری

سر بی پناه پيری به كنار گير و بگذر

                                      كه به غير مرگ ديگر نگشايدت كناری

به غروب اين بيابان بنشين غريب و تنها

                                      بنگر وفای ياران كه رها كنند ياری

---------------------------------------------------------------------------

 

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی

 

-------------------------------------------------
چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی

                               به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی

ز تو دارم این غم خوش ، به جهان از این چه خوشتر

                               تو چه دادی ام که گویم که از آن به ام ندادی ؟

چه خیال میتوان بست و کدام خواب نوشین

                               به از این در تماشا که به روی من گشادی

تویی آنکه خیزد از وی همه خرمی و سبزی

                               نظر کدام سروی ؟ نفس کدام بادی ؟

همه بوی آرزویی مگر از گل بهشتی

                               همه رنگی و نگاری ، مگر از بهار زادی ؟

ز کدام ره رسیدی ز کدام در گذشتی

                               که ندیده دیده ناگه به درون دل فتادی ؟

به سر بلندت ای سرو که در شب ِ زمین کَن

                               نفس ِ سپیده داند که چه راست ایستادی

به کرانه های معنی نرسد سخن چه گویم

                               که نهفته با دلِ سایه چه در میان نهادی ؟

---------------------------------------------------------------------

 

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

 

---------------------------------------------

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

                                  در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد  

                                  تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت

دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت

                                  قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت

مرغ دریا خبر از یک شب توفانی داشت 

                                  گشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفت

چه هوایی به سرش بود که با دست تهی

                                  پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت

بس که اوضاع جهان در هم و ناموزون دید 

                                  قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت

دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول

                                  چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت

همنوای دل من بود به تنگام قفس

                                  ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت

------------------------------------------------------------------------

 

 


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
قیصر امین پور
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 21:00 | بازدید : 81985 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )
چشمه‌های خروشان تو را می‌ شناسند
 
--------------------------------------
چشمه‌های خروشان تو را می‌ شناسند

                                 موج‌های پريشان تو را می‌ شناسند

پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی

                                 ريگ‌های بيابان تو را می‌ شناسند

نام تو رخصت رويش است و طراوت

                                 زين سبب برگ و باران تو را می شناسند

از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی

                                 ای كه امواج طوفان تو را می‌ شناسند

اينك ای خوب، فصل غريبی سر آمد

                                 چون تمام غريبان تو را می‌ شناسند

كاش من هم عبور تو را ديده بودم

                                 كوچه‌های خراسان، تو را می‌ شناسند

-----------------------------------------------------------------

 

می‌خواهمت چنان که شب خسته خواب را

 

-------------------------------------------
می‌خواهمت چنان که شب خسته خواب را

                                می‌جویمت چنان که لب تشنه آب را

محو توام چنان که ستاره به چشم صبح

                                یا شبنم سپیده‌دمان آفتاب را

بی‌تابم آنچنان که درختان برای باد

                                یا کودکان خفته به گهواره تاب را

بایسته‌ای چنان که تپیدن برای دل

                                یا آنچنان که بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی، می‌آفرینمت

                                چونانکه التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

                                با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

-------------------------------------------------------------------

 


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
دکتر علی شریعتی
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 20:57 | بازدید : 55369 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )
دنبال واژه ها مباش
--------------------
دنبال واژه ها مباش....

                        کلمات فریبمان می دهند 

وقتی اولین حرف الفبا

                     کلاه سرش برود،

                                     فاتحه کلمات را باید خواند 

 ------------------------------------------------------------------

مناجات

----------

خدایا

به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم

و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم

بگذار تا آن را من خود انتخاب کنم

اما آنچنان که تو دوست داری

چگونه زیستن را تو به من بیاموز

چگونه مردن را من خود خواهم آموخت  

------------------------------------------------------

 

فاطمه فاطمه است

 

-------------------------
خواستم بگویم، فاطمه دختر خدیجهٔ بزرگ است، دیدم فاطمه نیست.

خواستم بگویم، که فاطمه دختر محمد است. دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم، که فاطمه همسر علی است. دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم، که فاطمه مادر حسین است. دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم، که فاطمه مادر زینب است. باز دیدم که فاطمه نیست.

نه، این‌ها همه هست و این همه فاطمه نیست. فاطمه، فاطمه است.

----------------------------------------------------------------

 

وقتی.....

---------------

وقتی که دیگر نبود

                         من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت

                          من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

                                                       من او را دوست داشتم.

وقتی او تمام کرد

                    من شروع کردم.

وقتی او تمام شد

                    من آغاز شدم.

و چه سخت است.

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است،

مثل تنها مردن !

-----------------------------------------------------------------------------

 

شمع

تا‌ سحر ای‌ شمع‌ بر با‌لین‌ من‌

امشب‌ از بهرخدا بیدار با‌ش‌

.
سا‌یه‌ غم‌ نا‌گها‌ن‌ بردل‌ نشست‌

رحم‌ کن‌ امشب‌ مرا غمخوار با‌ش‌

.
کا‌م‌ امیدم‌ بخون‌ آغشته‌ شد

تیرها‌ی‌ غم‌ چنا‌ن‌ بر دل‌ نشست‌

---------------------------------------------------------------------------------

 

من چیستم؟

 

افسانه‌اى خموش در آغوش صد فریب
گرد فریب خورده‌اى از عشوه نسیم
خشمى که خفته در پس هر زهر خنده‌اى
رازى نهفته در دل شبهاى جنگلى

---------------------------------------------------------------------------------

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد؟

نمیخواهم بدانم کوزه‌گر از خاک اندامم

چه خواهد ساخت؟

ولی بسیار مشتاقم،

که از خاک گلویم سوتکی سازد

---------------------------------------------------------------------------------


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
کاظم بهمنی
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 20:19 | بازدید : 90288 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 5 )
رازداری

-------------------------------

رازداری کن و از من گله در جمع مکن

                            باز بازیچه مشو، بارِ سفر جمع مکن

با حضور تو قرار است مرا زجر دهند

                            خویش را مایه ی دلگرمی هر جمع مکن

به گناهی که نکردم، به کسی باج مده

                            آبرویی هم اگر هست بخر، جمع مکن

ترسم آسیب ببیند بدنت، دورِ خودت...

                            این همه هرزه ی آلوده نظر جمع مکن!

" آخرین شاخه ی تو، سهم عقابی چو من است...

                            روی آن چلچله و شانه بسر جمع مکن "

تا برآمد نفسم، جمعِ هوادارت سوخت

                            روبروی منِ دیوانه، نفر جمع مکن

 ----------------------------------------------------------------------------

هرگز تو هم مانند من آزار دیدی؟
------------------------------------
 
هرگز تو هم مانند من آزار دیدی؟

                           یار خودت را از خودت بیزار دیدی؟

آیا تو هم هر پرده ای را تا گشودی

                           از چارچوب پنجره دیوار دیدی؟

اصلا ببینم تا به حالا صخره بودی؟

                           از زیر امواج، آسمان را تار دیدی؟

نام کسی را در قنوتت گریه کردی؟

                           از " آتنا " گفتن " عذاب النار " دیدی؟

در پشت دیوار حیاطی شعر خواندی؟

                           دل کندن از یک خانه را دشوار دیدی؟

آیا تو هم با چشم باز و خیس از اشک

                           خواب کسی را روز و شب بیدار دیدی؟

رفتی مطب، بی نسخه برگردی به خانه؟

                           بیمار بودی مثل من؟ بیمار دیدی؟

حقا که با من فرق داری؛ لا اقل تو

                           او را که میخواهی خودت یک بار دیدی!

--------------------------------------------------------------

 

موهای تو

---------------------

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را

                                 او که هرگز نتوان یافت همانندش را

منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد

                                 غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

از رقیبان کمین کرده عقب می ماند

                                 هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را

مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر

                                 هر که تعریف کند خواب خوشایندش را

                             ************

مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد

                                 مادرم تاب ندارد غم فرزندش را

عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو

                                 به تو اصرار نکرده است فرایندش را

قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت

                                 مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را

حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید

                                 بفرستند رفیقان به تو این بندش را :

منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر

                                 لای موهای تو گم کرد خداوندش را

 -----------------------------------------------------------------------------

می رسد یک روز فصل بوسه چینی در بهشت
------------------------------------------------
می رسد یک روز فصل بوسه چینی در بهشت

                                روی تختی با رقیبان می نشینی در بهشت

تا خدا بهتر بسوزاند مرا خواهد گذاشت

                                یک نمایشگر در آتش، دوربینی در بهشت

صاحب عشق زمینی را به دوزخ می برند

                                جا ندارد عشق های این چنینی در بهشت

گیرم از روی کرم گاهی خدا دعوت کند

                                دوزخی ها را برای شب نشینی در بهشت

... با مرامی که من از تو باوفا دارم سراغ

                                می روی دوزخ مرا وقتی ببینی در بهشت

من اگر جای خدا بودم برای «ظالمین»

                                خلق می کردم به نامت سرزمینی در بهشت

------------------------------------------------------------------------------


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
رضا کاظمی
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 20:16 | بازدید : 158140 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )
بهار آمده اما
--------------
بهار آمده اما

من هنوز

دلم بهار می‌خواهد.

بیا !

------------------

 

گناه نکرده
------------

 

گناه نکرده تع

زیر می‌شوم

حال آ‌ن‌که تو

با هزار شیشه‌ی شرابْ در چشم‌هایت

آزادانه در شهر قدم می‌زنی!

----------------------------------

 

تو ...
--------------

 

 تو،

در تمامِ زبان‌ها

                   ترجمه‌ی لب‌خندی،

هر کجای جهان

                  که

                        تو را بخوانند

گُل از گُلِ‌ شان می‌شکفد.

 

---------------------------

با هم که قدم می‌زنیم
-----------------------
با هم که قدم می‌زنیم

                     حسودی‌اَش می‌شود آفتاب،

نه که هیچ‌گاه

              قدم نزده است با ماه!

--------------------------------------------

 

خسته ام

 

-------------
خسته ام

پلک هات را ببند

می خواهم کمی بخوابم.

--------------------------------------------

 

بی تو هم می شود زندگی کرد

 

------------------------------

بی تو هم می شود زندگی کرد

قدم زد،

          چای خورد،

                         فیلم دید،

                                    سفر رفت؛ ...

فقط

بی تو نمی شود

                   به خواب رفت!

 

--------------------------------------------------

تنها رازِ منی
---------------
تنها رازِ منی

تو را

          به خدا هم فاش نمی‌کنم!

-----------------------------------------

 

پروازِ هیچ پرنده‌ای را...
---------------------------

 

پروازِ هیچ پرنده‌ای را

                            حسرت نمی‌برم

وقتی قفس

                 چشم‌های تو باشد.

----------------------------------------

 

پیله ی تنهایی ام
---------------------------

 

پیله ی تنهایی ام

شکفته نشد هیچوقت !!

اما ...

چه باک !

ابریشم ِ پیراهنت شده ام حالا . . . !

 

----------------------------------------------

راه می‌روم
--------------
راه می‌روم

              و شهر زیر پاهایم تمام می‌شود

تو،

        هیچ‌کجا نیستی!

--------------------------------------


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
سهراب سپهری
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 18:45 | بازدید : 91113 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 2 )
حجم سبز

دشت هایی چه فراخ‌!

كوه هایی چه بلند!

در گلستانه چه بوی علفی می آمد!

من در اين آبادی،

                    پی چيزی می گشتم‌:

پی خوابی شايد،

پی نوری،

            ريگی،

                    لبخندی.

پشت تبريزی ها

غفلت پاكی بود، كه صدايم می زد.

پای نی زاری ماندم‌،

                        باد می آمد،

                                      گوش دادم‌:

چه كسی با من‌، حرف می زند؟

سوسماری لغزيد.

راه افتادم‌.

يونجه زاری سر راه‌.

بعد جاليز خيار، بوته های گل رنگ

و فراموشی خاك‌.

لب آبی

گيوه ها را كندم‌، و نشستم‌، پاها در آب‌:

«من چه سبزم امروز

و چه اندازه تنم هوشيار است‌!

نكند اندوهی،

                  سر رسد از پس كوه‌.

چه كسی پشت درختان است؟

هيچ‌، می چرخد گاوی در كرد.

ظهر تابستان است‌.

سايه ها می دانند،

                     كه چه تابستانی است‌.

سايه هایی بی لك‌،

گوشه یی روشن و پاك‌،

كودكان احساس‌! جای بازی اين جاست‌.

زندگی خالی نيست‌:

مهربانی هست‌، سيب هست‌، ايمان هست‌.

آری

تا شقايق هست‌،

                    زندگی بايد كرد.

در دل من چيزی است‌، مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم

صبح

و چنان بی تابم‌، كه دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت‌، بروم تا سر كوه‌.

دورها آوایی است‌، كه مرا می خواند.»

--------------------------------------------------------

 

گلستانه

 

دشت هایی چه فراخ

كوه هایی چه بلند

در گلستانه چه بوی علفی می آید

من در این آبادی

                     پی چیزی می گردم

پی خوابی شاید

                 پی نوری

                              ریگی

                                        لبخندی

پشت تبریزیها

غفلت پاكی بود

                   كه صدایم می زد 

پای نیزاری ماندم

                     باد می آمد

                                  گوش می دادم

چه كسی بامن حرف می زد

سوسماری لغزید 

راه افتادم

یونجه زاری سر راه 

بعد جالیز خیار

                 بوته های گل رنگ

و فراموشی خاك

لب آبی 

گیوه ها را كندم  

و نشستم پاها در آب

من چه سبزم امروز

و چه اندازم تنم هوشیارم

نكند اندوهی

                سر رسد از سر كوه

چه كسی پشت درختان است

هیچ

        می چرد گاوی در كوه

ظهر تابستان است

سایه ها می دانند

                    كه چه تابستانی است

سایه هایی بی لك

گوشه ای روشن و پاك

كودكان احساس

جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست

مهربانی هست

                    سیب هست

                                   ایمان هست

آری  

تا شقایق هست

                   زندگی باید كرد

در دل من چیزیست

                        مثل یك بیشه نور

مثل خواب دم صبح 

و چنان بی تابم 

كه دلم می خواهد

بدوم تاته دشت 

بروم تا سر كوه

دور ها آوایی است

                         كه مرا می خواند...

------------------------------------------

 

پشت دریاها

 

قایقی خواهم ساخت

قایقی خواهم ساخت،

خواهم انداخت به آب.

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ‌کسی نیست که در بیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند.

قایق از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید،

هم‌چنان خواهم راند.

نه به آبی‌ها دل خواهم بست

نه به دریا-پریانی که سر از خاک به در می‌آرند

و در آن تابش تنهایی ماهی‌گیران

می‌فشانند فسون از سر گیسوهاشان.

هم‌چنان خواهم راند.

هم‌چنان خواهم خواند:

                         "دور باید شد، دور."

مرد آن شهر اساطیر نداشت.

زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود.

هیچ آیینه تالاری، سرخوشی‌ها را تکرار نکرد.

چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود.

دور باید شد، دور.

شب سرودش را خواند،

نوبت پنجره‌هاست.

هم‌چنان خواهم خواند.

هم‌چنان خواهم راند.

پشت دریاها شهری است

که در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است.

بام‌ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می‌نگرند.

دست هر کودک ده ساله شهر، خانه معرفتی است.

مردم شهر به یک چینه چنان می‌نگرند

که به یک شعله، به یک خواب لطیف.

خاک، موسیقی احساس تو را می‌شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می‌آید در باد.

پشت دریاها شهری است

که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است.

شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند.

پشت دریاها شهری است!

قایقی باید ساخت.

 

-----------------------------------------------------

ای نزدیک
در نهفته ترین باغ ها، دستم میوه چید

و اینک، شاخه ی نزدیک!

                                از سر انگشتم پروا مکن.

بی تابی انگشتانم شور ربایش نیست،

                                         عطش آشنایی است.

درخشش میوه! درخشان تر

وسوسه ی چیدن در فراموشی دستم پوسید

دورترین آب

           ریزش خود را به راهم فشاند

پنهان ترین سنگ

             سایه اش را به پایم ریخت.

و من، شاخه ی نزدیک!

از آب گذشتم، از سایه بدر رفتم

رفتم، غرورم را بر ستیغ عقاب – آشیان شکستم

و اینک، در خمیدگی فروتنی، به پای تو مانده ام.

خم شو، شاخه ی نزدیک!

-----------------------------------------------------

 

صدا کن مرا

 

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است

---------------------------------------------------------

 

خانه دوست کجاست

 

در فلق بود که پرسید سوار.
آسمان مکثی کرد.
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن‌ها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:
“نرسیده به درخت،
کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است
می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر به در می‌آرد،
پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی،
دو قدم مانده به گل،
پای فواره جاوید اساطیر زمین می‌مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می‌گیرد.
در صمیمیت سیال فضا، خش‌خشی می‌شنوی:
کودکی می‌بینی
رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او می‌پرسی
خانه دوست کجاست.”

 

------------------------------------------------


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
اشعار مذهبی
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 12:37 | بازدید : 108642 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 3 )

امام حسین(ع)-مناجات

--------------------------------------

هدف خلقت ما چیست ؟ حسینی گشتن

همه ی همت ما چیست ؟ حسینی گشتن

خسته از بار معاصی شده ای بسم الله

ترک معصیت ما چیست ؟ حسینی گشتن

پیر فرمود : همه یکدل و یکرو باشیم

مایه ی وحدت ما چیست ؟ حسینی گشتن

عاشقا راه سلامت ز کجا می جویی ؟

ره عافیت ما چیست ؟ حسینی گشتن

ابتذال از همه سو هجمه کند بی اثر است

ضامن عفت ما چیست ؟ حسینی گشتن

آب و نان ، دغدغه ی خاطر این مردم نیست

غصه ی ملت ما چیست ؟ حسینی گشتن

ترسی از غیر خدا در دل این مردم نیست

مانع وحشت ما چیست ؟ حسینی گشتن

در شب اول قبر از چه هراسان باشیم

نور آن ظلمت ما چیست ؟ حسینی گشتن

--------------------------------------

مام حسین(ع)-مناجات

 

 

-----------------------------------

 

عالم از شور تو غرق هیجان است هنوز

 

نهضت‌ات مایه الهام جهان است هنوز

 

بهر ویرانی و نابودی بنیان ستم

 

خون جوشان تو چون سیل، دمان است هنوز

 

در فداکاری مردانه‌ات ای رهبر عشق

 

چشم ایام به حیرت نگران است هنوز

 

کربلای تو پیام آور خون است و خروش

 

مکتب‌ات راهنمای همگان است هنوز

 

تا قیامت ز قیام تو قیامت برپاست

 

از قیام تو پیام تو عیان است هنوز

 

همه ماه است محرم، همه جا کرب و بلاست

 

در جهان موج جهاد تو روان است هنوز

 

جاودان بینمت استاده به پیکار، دلیر

 

"لا اری الموت"تو را ورد زبان است هنوز

 

باغ خشکیده ی دین را تو ز خون دادی آب

 

نه عجب گر که شکوفا و جوان است هنوز

 

تربت پاک تو ای اسوه آزادی و عشق

 

سرمه دیده صاحب نظران است هنوز

 

خون گرمت زند آتش به سیه خرمن ظلم

 

که به خون تو دو صد شعله نهان است هنوز

 

انقلاب تو به ما درس فضیلت آموخت

 

نقش اخلاص تو سرمشق جهان است هنوز

 

بر جبین «شفق» این لوحه گلرنگ غروب

 

هر شب از خون تو صد گونه نشان است هنوز
---------------------------------------------


|
امتیاز مطلب : 7
|
تعداد امتیازدهندگان : 2
|
مجموع امتیاز : 2
عاشقانه (شعر)
یکشنبه 23 آذر 1393 ساعت 12:28 | بازدید : 73883 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )

 

دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ است…


دلم برای کسی تنگ است که طلوع عشق را به قلب من هدیه می دهد …


دلم برای کسی تنگ است که با زیبایی کلا مش مرا در عشقش غرق می کند…


دلم برای کسی تنگ است که تنم آغوشش را می طلبد …


دلم برای کسی تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را می طلبد…


دلم برای کسی تنگ است که سرم شانه هایش را آرزو دارد…


دلم برای کسی تنگ است که گوشهایم شنیدن صدایش را حسرت می کشد …


دلم برای کسی تنگ است که چشمانم ، چشمانش را می طلبد …


دلم برای کسی تنگ است که مشامم به دنبال عطر تن اوست…


دلم برای کسی تنگ است که اشکهایم را دیده…


دلم برای کسی تنگ است که تنهاییم را چشیده…


دلم برای کسی تنگ است که سرنوشتش همانند من است…


دلم برای کسی تنگ است که دلش همانند دل من است…


دلم برای کسی تنگ است که تنهاییش تنهایی من است…


دلم برای کسی تنگ است که مرهم زخمهای کهنه است…


دلم برای کسی تنگ است که محرم اسرار است…


دلم برای کسی تنگ است که راهنمای زندگیست…


دلم برای کسی تنگ است که قلب من برای داشتنش عمرها صبر می کند…

-------------------------------------------------------

دل من یه قفله اما دست تو مثل کلیده

می خوام از تو بنویسم کاغذام همش سفیده

یه سوال عاشقونه بگه هر کسی می دونه

اونکه دادم دل و دستش چرا دل به من نمی ده ؟

چه قدر دعا کنم من خدا رو صدا کنم من

دست من به آسمونه نیمه شب دم سپیده

گفتم از عشق تومی خوام سر بذارم به بیابون

گفت تو عاقل تر از اینی این کارا از تو بعیده

التماس کردم که یک شب لااقل بیا تو خوابم

گفت که هذیون رو تموم کن انگاری تبت شدیده

گفتم آرزو دارم تو مال من بشی یه روزی

گفت تو این دنیای بی رحم کی به آرزوش رسیده

اونی رو که دوست نداری دنبالت میاد تا آخر

اونی که دنبالشی تو چرا دائم ناپدیده

تو از اون روزی که رفتی دل من دیوونه تر شد

رنگ من که هیچی زیبا رنگ آسمون پریده

سرنوشت گریه نداره خودت این رو گفتی اما

تو دل من نمی دونم چرا باز یه کم امیده

تو من رو گذاشتی رفتی اما می خوام بنویسم

چه قدر واسم عزیزه اونکه از من دل بریده

-----------------------------------------------------

بغلم کن عشق خوبم بذار حس کنم تنت رو

از حرارتت بمیرم بگیرم عطر تنت رو

واسه من آغوش گرمت تنها جای امن دنیاست

ساز آشنای قلبت خوشترین آهنگ دنیاست

منو که بغل میگیری گم میشم تو شهر رویا

بند میاد نفس تو سینه م مثل مجنون پیش لیلا

به تو شفاف و برهنه دل سپردم بی محابا

بغلم کن تا نمیرم بی تو تو دستای سرما

مثل دامن فرشته شب ما قدیس و پاکه

حتی ماه به حرمت ما عاشقونه تر میتابه

بغلم کن عشق خوبم بذار آرامش بگیرم

سر بذارم روی شونه ت با نفسهات خو بگیرم

جز سرانگشتهای گرمت تن من عشقی ندیده

دست بکش رو گونه ی من منو خواب کن تا سپیده..

--------------------------------------------------------------

من همون تنها ترینم که دلم رو به عشق تو سپردم

 


تو همون امید بودنی که به امید تو هنوز نمردم

 

 
من همون خیلی دیوونم که همیشه عاشقت میمونم

 

 
تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو میخونم

 

 
من همون خسته ترینم که دیگه طاقت دوریتو ندارم

 

 
تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بزارم

 

 
من همون دریای دردم که میخوام دورت بگردم

 


توهمونی که اگه بخندی منم با خنده هات میخندم

 

 
من همون عاشق ترینم که اگه بخوای واست میمیرم

 


تو همون فرشته نجاتی که به روز میای و نمیزاری من بمیرم

 

-----------------------------------------

 "من بی تو می میرم"

------------------------------------

تا تو بودی در شبم، من ماه تابان داشتم

روبروی چشم خود چشمی غزلخوان داشتم

حال اگر چه هیچ نذری عهده دار وصل نیست

یک زمان پیشآمدی بودم که امکان داشتم

ماجراهایی که با من زیر باران داشتی

شعر اگر می شد قریب پنج دیوان داشتم

بعد تو بیش از همه فکرم به این مشغول بود

من چه چیزی کمتر از آن نارفیقان داشتم

ساده از «من بی تو می میرم» گذشتی خوب من

من به این یک جمله ی خود سخت ایمان داشتم

لحظه ی تشییع من از دور بویت می رسید

تا دو ساعت بعد دفنم همچنان جان داشتم

--------------------------------------

برای شعر های دیگر به ادامه مطلب بروید

---------------------------------------

 

برای عشق تمنا کن ولی خار نشو             براي عشق قبول كن ولي غرورتت را از دست نده

 

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو       براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه

 

 براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن    براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير

 

 براي عشق وصال كن ولي فرار نكن          براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن

 

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش .        براي عشق خودت باش ولي خوب باش......

 

--------------------------------------------------------------------------------------

 

 تصمیم

 

-----------

 

یه امشب مالِ من باش ـو  بزار باور کنم هستم

 

به آغوشِ تو محتاجـــم  به عشقِ بودنت مستـم

 

دلم تنگه واست امشب  چشام چشماتو کَم داره

 

تو که نیستی کناره من دلم یه دنیا غَم داره

 

بیا بگذر از این تصمیم  منم بی تو نمی تونم

 

اگه امشب تو برگردی  به تو دنیام ـو مدیونم

 

بزار حال و هوایِ من  دوباره مثه اول شه

 

از این سَردَرگُمی خستم  بزار روزایِ بد سَر شه

 

تویِ خلوتِ من امشب  چقد جایِ تو خالی ـه

 

نمی دونی که دلتنگی  چه رنگی ـو چه حالی ـه

 

نمی دونی که بعد از تو  همه شب هارو بیدارم

 

تو ازتنهایی می ترسی  از احساست خبر دارم

 

من ـو ببخش عزیزه من  اگه دستات ـو وِل کردم

 

تا وقتی که نفس دارم  من از تو بَرنمی گردم

 

---------------------------------------------------------

 

 

 

تو " جـا " زدی

 

 

 

من " جـا " خوردم

 

 

 

او " جـا " گرفت ...

 

 

 

همین یـک " جـابجـایی "

 

 

 

" جـانم " را گرفت ..!!

 

 

 

زندگی نیست ممات است ، تو را کم دارد

 

 

 

دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد

 

 

 

به کمال عجـز گفتم : که به لب رسیــد جانم !

 

 

 

به غـرور و نـاز گفتی : تو مگر هنــوز هــستی ..؟؟!

 

 

 

فروغی بسطامی

 

 

 

از عشق من به هر سـو در شهر گفتگـویست

 

 

 

من عاشق تو هستم .. این گفتگو ندارد

 

 

 

شهریار

 

 

 

ای درآمیخته با هر کسی از راه رسید    !

 

 

 

می توان از تو فقط دور شد و آه کشید

 

 

 

پرچم صلح برافراشته ام بر سر خویش

 

 

 

نه یکی ؛ بلکه به اندازه ی موهای سفید

 

 

 

کاظم بهمنی

 

 

 

مُردم از بس شهــر را گشتم یکی عاقل نبـود

 

 

 

راستی؛ تو اینهمه دیوانه می خواهی چکـار ؟

 

 

 

من نمی گویم سمندر باش یا پروانه باش

 

 

 

چون به فکر سوختن افتاده ای ... مردانــه بـاش

 

 

 

آرزویم این است

 

 

 

که بهاری بشود روز و شبت

 

 

 

که ببارد به تمام رخ تو بارش شادی و شعف

 

 

 

و من از دور ببینم که پر از لبخند است: چشم و دنیا و دلت...

 

----------------------------------------------------

 

 

 

یادم نمی کنی و یادم نمی روی

 

 

 

یــادت بخیــر  یار فراموشــکار ما

 

 

 

 

 

گفتم ار عاشق شوم گاهی غمی خواهم کشید

 

 

 

من چه دانستم که بار عالمی خواهم کشید

 

 

 

 

 

به غیر از مرگ فرجامی ندارم

 

 

 

سرآغاز و سرانجامی ندارم

 

 

 

مرا دیوانه ات نامیده بودند

 

 

 

نباشی بعد از این نامی ندارم..!

 

 

 

 

 

گویند دل به آن مَهِ نامهربان مَده

 

 

 

دل آن زمان رُبــود که نامهربان نبــود

 

 

 

تا تو را دیدم ندادم دل به کس

 

 

 

عاشقم کــردی... به فریادم بِرس..

 

 -------------------------------------------------------------------------

 

 

 

آه اگر آزادی سرودی می خواند

 


کوچک

 


همچون گلوگاه پرنده ای

 


هیچ کجا دیواری فرو ریخته برجای نمی ماند

 


سالیان بسیاری نمی بایست

 


دریافتی را

 


که هر ویرانه نشان از غیاب انسانی است ...  

 

 

 

به پرواز

 


شک کرده بودم

 


به هنگامی که شانه هایم

 


از توان سنگین بال

 


خمیده بود... 

 

 

 

شاملو

 

----------------------------------------------------

 

پروانه نیستم اما


سال‌هاست دور خودم می‌چرخم وُ


می‌سوزم.




رفتن‌َت در من


شمعی روشن کرده است انگار!


رضا کاظمی

 

---------------------------------------------------

 

 

 

من تمـــــام شــــــــعرهایم را

 

 

 



در وصــــف نیامدنت ســـــروده ام !

 



و اگر یـــــک روز ناگهــــان ناباورنه ســر برسی

 


دســــت خالی ,حیرت زده

 


از شاعر بودن استعفا خواهم داد!

 



نقــــاش میشوم

 


تا ابدیت نقش پرواز را

 

 

 


بر میله های تمام قفس های دنیـا

 



خواهـــــــم کشید.

 

------------------------------------------------

 

 

 

تویی که ناب ترین فصل هر کتاب منی

 

شروع وسوسه انگیز شعر ناب منی

 

 

 

من آن سکوت شکسته در آسمان توام

 

و تو درآمد دنیا و آفتاب منی

 

 

 

چقدر هجمه ی تشویش بی تو بودن ها

 

تویی که نقطه ی پایان اضطراب منی

 

 

 

برای زندگی ی بی جواب و تکراری

 

به موقع آمدی و بهترین جواب منی

 

 

 

روان در اوج خیالم چو رود می مانی

 

همیشه جاری و مانا در عمق خواب منی

 

 

 

نفس پس از گذرت از حساب می افتد

 

و تو دلیل نفس های بی حساب منی

 

 

 

رها مکن غزلم را همیشه با من باش

 

که ختم خاطره انگیزه شعر ناب منی

 

 

 

آسیه رضایی

 

------------------------------------------------

 

یکباره غزل بود که ما را سر پا کرد

 

از صفحه ی پژمرده ی تاریخ جدا کرد

 

 

 

جنس دل من چونکه ز آئینه و سنگ است

 

همواره مرا قافله ی کوه صدا کرد

 

 

 

یک خط سیاه از سر من رد شد و خط زد

 

انگار سرم بار دگر فگر خطا کرد

 

 

 

دارائی من بود وجود تو دریغا

 

بازار دلم بست مرا نیز گدا کرد

 

 

 

احساس بدی داشت برایم لب دریا

 

امواج بلا بود که قصد دل ما کرد

 

 

 

یک فرصت ناچیز ندادند و تو رفتی

 

تقصیر زمان بود به حق تو جفا کرد

 

 

 

حمیدرضانادری

 

-----------------------------------------------

 

 

 

باید این احساس در دل مانده را پنهان کنم

 

 

 

این شکستن های بر جا مانده را درمان کنم

 

 

 

 

 

 

 

عاشقت باشم ولی عمدا فقــط دورت کنم

 

 

 

له شدن های غــرورم را کمی جبـران کنم

 

 

 


روبرویت هی بخندم بی خیالی طـی کنم

 

 

 

در نبودت خویش را در شاعری عریان کنم

 

 

 

 

 

 

 

رشـد کرده در درونم ریشه ای با نــام تو

 

 

 

در نظـر دارم تبـر بردارم و ویـــران کـنم

 

 

 

 

 

 

 

خسته ام از این نقاب لعنتی بر چــهره ام

 

 

 

نه نمی خواهم تو را در بودنم کتمان کنم

 

 

 

 

 

 

 

ابر بغض آلوده ام باید ببارم بـی هـــوا

 

 

 

در توانم نیست بـاران باشم و پنهان کنم

 

 

 

 

 

 

 

آرزو پناهی

 

 

 

-----------------------------------------------

 

 

 

از سر زلف تو پیداست که "سر" می خواهی

 

 

 

از فروپاشی یک شهر خبر می خواهی

 

 

 


عشق، میدان جنون است نه پس کوچه ی عقل

 

 

 

دل دیوانه مهیاست! اگر می خواهی..

 

 

 


میوه ام عزت و آزادگی ام بود که رفت

 

 

 

از تهی دستی یک سرو، ثمر می خواهی؟

 

 

 


شاخه ی خویش شکستم که عصایت باشم

 

 

 

تو ولی از من افتاده، تبر می خواهی

 

 

 


عطر گیسوی تو تا ملک سلیمان رفته ست

 

 

 

زلف وا کرده ای و شانه به سر میخواهی

 

 

 


"مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز"!

 

 

 

مصلحت نیست که از هرکه نظر میخواهی..

 

 

 


وصف تو کار کسی نیست بجز "حافظ" و من

 

 

 

عاشقی اهل دل و اهل هنر میخواهی...

 

 

 

 

 

 

 

پوریا شیرانی

 

 

 

--------------------------------------------------

 

 

 

دیگر نخواهم گشت عاقل، چای لطفا!من ، یاد تو ، افکار باطل، چای لطفا! تلخ است کام من شبیه قهوه ی ترکغمباد جا خوش کرده در دل، چای لطفا ! میگردم عمری مثل آهوی پریشان دنبال تو منزل به منزل ، چای لطفا! دکتر برای درد قلبم نسخه پیچیدبی دارچین، با اندکی هل، چای لطفا! تو، هم چنان از خاطراتم می گریزیمن، فکر و ذهنم بر تو مایل ، چای لطفا ! خم شد غرورم زیر پای بی محلیت من له شدم ، اما چه حاصل ؟ چای لطفا ! وقتی که دست از آرزویت برندارد باید گرفت این قلب را گل ، چای لطفا ! دیگر بریدم از تمام دلخوشی ها مبهوت و گیج و منگ و غافل ، چای لطفا ! سیرم من از دنیا و از نامردمی هاش اصلا کمی زهر هلاهل ....چای لطفا !

 

 

 

 

 

  نفیسه سادات موسوی

 

-------------------------------------------------

 

 

 

هنوز گریه بر این جویبار کافی نیست

 

 

 

ببار ابر بهاری، ببار... کافی نیست

 

 

 

 

 

 

 

چنان که یخ زده تقویم ها اگر هر روز

 

 

 

هزار بار بیاید بهار، کافی نیست

 

 

 

 

 

 

 

به جرم عشق تو باشد که آتشم بزنند

 

 

 

برای کشتن حلاج، دار کافی نیست

 

 

 

 

 

 

 

گل سپیده به دشت سپید می روید

 

 

 

سپیدبختی این روزگار کافی نیست

 

 

 

 

 

 

 

خودت بخواه که این انتظار سر برسد

 

 

 

دعای این همه چشم انتظار کافی نیست

 

 

 


فاضل نظری

 

---------------------------------------------

 

مثل ماهی که شب از حوضچه جان می گیرد 

 

قلب من لحظه ای از تو ضربان می گیرد 

 


پیش تو دفترم از حس تغزل پرشد 

 

طبع شعرم تو که باشی جریان می گیرد 

 


از تب عشق گریزان شدم اما با تو 

 

کوه خاموش که باشد فوران می گیرد 

 

 

 

سبک نقاشی چشمان سیاهت سخت است 

 

چند سالی ست دل فرشچیان می گیرد 

 


آرش از پلک تو سر نیزه و انگار هنوز 

 

دارد از حالت ابروت کمان می گیرد 

. . . 

تا شکارم بکنی آه . . . که عاشق شده ام 

 

تیر تو قلب مرا باز نشان می گیرد 

 


شده ام بره در آغوش تو گیر افتادم

 

 آه . . یکروز تورا آه شبان می گیرد

 

 

 

زهرا غفاری

 

------------------------------------------

 

چه شد در آسمان ها این که دزدیدند ماهم را

 

 به نامردی چنین دادند مزد اشتباهم را

 

 

 

زدند آن گونه گاو آهن به دشت باورم آن روز

 

 که من گم کرده ام در سر زمین خویش راهم را

 

 

 

تکان خوردم تکانی آنچنانی در مدار خویش

 

 و با ریگ بیابان کرده ام قاتی نگاهم را

 

 

 

پس از ویرانه ی آه تو دودم سر بر آورده

 

 هزاران گردباد آرزو پیچانده آهم را

 

 

 

 مدارا می کنم با خود که دستم بسته می باشد

 

 وگرنه می زنم بر شیشه ام سنگ سیاهم را

 

 

 

ز شهر کاشمر زیبا رخی ما را پریشان کرد 

 

 وگرنه من بلد بودم مسیر زادگاهم را

 

 

 

حمیدرضا نادری

 

---------------------------------------------------

 

شاید تمام قصه مـا ایـن ســـه جــــمله بود
آشوب بـودی آمـدی و رد شـدی ، همـــین

من سطحی از تـرک شـده بودم که بشکنم
تو آخـریـن تلنگر این سـد شـدی ، همـــین

هـرگـز تـو انـتـخاب نکـردی مـرا ، فـقـط
گاهی بر این دو راهه مردد شدی ، همین

حـذف بـیـای قـافـیه هـا کــــــار تـو نـبـود
تو بـاعـث ردیـف نـیـامـد شـدی ، همـــین

حـرفـی کـه در دقــایـق زخــمی انـتـظـــار
تـیـر خــلاص را بــه دلــم زدی ، همـــین

بـا ایـن هـمـه شـکایـتـی از تـو نـمی کــنـم
تنها قبول کن که کمی بد شدی...همـــین !

 

سید مهدی نقبایی

 

--------------------------------------

 

چه جوری شد نمی‌دونم که عشق افتاده به جونم

خودت خونسردی اما من، نه اینطوری نمیتونم

دارم حس میکنم هر روز به تو وابسته‌تر میشم

تو انگاری حواست نیست دارم دیوونه‌تر میشم

یه حالی دارم این روزا نه آرومم نه آشوبم…

به حالم اعتباری نیست تو که خوبی منم خوبم

بگو با من چیکار کردی که اینجور درب و داغونم

نه گریونم نه خندونم مثل موهات پریشونم

من از فکر و خیال تو همش سردرد می‌گیرم

سر تو با خودم با تو با یه دنیا درگیرم

یه حالی دارم این روزا نه آرومم نه آشوبم

به حالم اعتباری نیست تو که خوبی منم خوبم

-------------------------------------------------

چشمامو رو هم میزارم حــس می کنم پیــش منـی ..

 

دنیــا واسم قشنگ می شــه انگار با من حرف می زنی ..

 

دیگه چشام باز نمی شن انگار دارم خواب می بینــم ..

 

دوباره باز دست تو رو آروم تو دستــام می گیــرم ..

 

بهت می گم حقیقته بــودنه من کنار تــــو .. ؟!!

 

اما دارم حــس می کنم قشنگیــه نگاه تــو ..

 

یواشکی تو گوش تــو بهت می گم دوســت دارم ..

 

غمی ندارم تو دلــم حالا کــ من تــو رو دارم ...

 

اینو بدون عـــاشقتم .. دیـــوونه می شم نباشی ..

 

ازت می خوام تــا آخرش کنــار قلب من بــاشی

-------------------------------------------------

 


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
سیمین بهبهانی
شنبه 22 آذر 1393 ساعت 16:52 | بازدید : 72308 | نوشته ‌شده به دست poetry-s | ( نظرات 0 )

شمع جمع

---------------

ای نازنین !‌ نگاه روان پرور تو کو ؟

                                     وان خندهٔ ز عشق پیام آور تو کو ؟

ای آسمان تیره که اینسان گرفته ای

                                     بنما به من که ماه تو کو ؟ اختر تو کو ؟

ای سایه گستر سر من ،‌ ای همای عشق

                                    از پا فتاده ای ز چه ؟ بال و پر تو کو ؟

ای دل که سوختی به بر جمع ، چون سپند

                                   مجمر تو را کجا شد و خاکستر تو کو ؟

آخر نه جایگاه سرت بود سینه ام ؟

                                   سر بر کدام سینه نهادی سر تو کو ؟

ناز از چه کرده ای ، چو نیازت به لطف ماست ؟

                                   آخر بگو که یار ز من بهتر تو کو

سودای عشق بود و گذشتیم ما ز جان

                                  اما گذشت این دل سوداگر تو کو ؟

صدها گره فتاده به زلف و به کار من

                                  دست گره گشای نوازشگر تو کو ؟

سیمین !‌ درخت عشق شدی پاک سوختی

                                  اما کسی نگفت که خاکستر تو کو ؟

---------------------------------------------------------------


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران